خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خال لب تو راهنمایی است بوسه رااین عقده، طرفه عقده گشایی است بوسه را
۲
در جلوه گاه سرو قیامت خرام توهر نقش پا، بهشت جدایی است بوسه را
۳
امید بوسه ام به لب از خط زیاده شدآن خط سبز، مهر گیایی است بوسه را
۴
سیماب را ز آینه لغزش بود نصیبرخسار صیقلی چه بلایی است بوسه را!
صفحهٔ ۱ از ۳