خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را
۲
بیجاده ای است بوسه ربا آن عقیق لبکز جذبه می دهد پر پرواز بوسه را
۳
جمعیت حواس بود رزق گوشه گیرباشد ازان به کنج لب، انداز بوسه را
۴
من چون کنم، که می کند آن لعل آبدارچون ماهیان تشنه، دهن باز بوسه را
صفحهٔ ۱ از ۴