خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگذار بر زمین دل شبها پیاله رااز باده برگ لاله کن این داغ لاله را
۲
نتوان ز من گرفت به عمر دراز خضرکیفیت بلند شراب دو ساله را
۳
ساقی چنان خوش است که گر می کمی کندپر می کند به گردش چشمی پیاله را
۴
اشک است غمگسار دل داغدیدگانشبنم کند خنک جگر گرم لاله را
صفحهٔ ۱ از ۳