خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را
۲
اشک از دل دو نیم شود با اثر که خاککرد از خراش سینه برومند دانه را
۳
از غافلان زبان نصیحت کشیده دارضایع مکن به اسب حرون تازیانه را
۴
دل را مده عنان تصرف به دست نفساز دزد پاس دار کلید خزانه را
صفحهٔ ۱ از ۳