خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افتادگی برآورد از خاک دانه راگردنکشی به خاک نشاند نشانه را
۲
آن بلبلم که دیدن بال شکسته اماز آب چشم دام کند سبز دانه را
۳
کو جذبه ای که تا نفس از دل برآورمخاشاک گردباد کنم آشیانه را
۴
در پیری از سرشک ندامت مدار دستبشکن به آب صبح، خمار شبانه را
صفحهٔ ۱ از ۳