خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در داغ غوطه خورد دل غم سرشت مابا کعبه هم لباس شد آخر کنشت ما
۲
از سنگ کودکان سر ما لاله زار شدخط شکسته بود مگر سرنوشت ما؟
۳
برق از زمین سوخته نومید می روددوزخ چه می کند به دل غم سرشت ما؟
۴
هرگز چنان نشد که شود مصدر اثرمطلب چه بود ازین تن خاکی سرشت ما؟
صفحهٔ ۱ از ۲