خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خجلت ز عشق پاک گهر می بریم مااز آفتاب دامن تر می بریم ما
۲
یک طفل شوخ نیست درین کشور خرابدیوانگی به جای دگر می بریم ما
۳
تا کی خمار سنگ ملامت توان کشید؟زین شهر رخت خویش بدر می بریم ما
۴
فیضی که خضر یافت ز سرچشمه حیاتدلهای شب ز دیده تر می بریم ما
صفحهٔ ۱ از ۳