خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت است سربرآورد از خاک، لاله هاآید ز زور باده به گردش پیاله ها
۲
گردید تازه، داغ فرورفتگان خاکدر چشم و دل مرا ز تماشای لاله ها
۳
دیوانگی است سلسله پای کودکانوحشت نمی کنند ز مجنون غزاله ها
۴
در دور عارض تو چو اشک از نظر فتادماهی که بود مردمک چشم هاله ها
صفحهٔ ۱ از ۲