خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر چرخ محیط است فروغ نظر ماساحل دل دریاست ز آب گهر ما
۲
در نامه ما حرف نسنجیده نباشداز جیب صدف سفته برآید گهر ما
۳
چون دیده ماهی که نماید ز ته آباز پرده سنگ است نمایان شرر ما
۴
هرچند پر و بال نداریم چو شبنماز پرتو خورشید بود بال و پر ما
صفحهٔ ۱ از ۳