خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ما برگشتی و با گل فتادیدو چشم خویش سوی گل گشادی
۲
ز شرم روی ما گل از تو بگریختز گل واگشتی اینجا سر نهادی
۳
نهادی سر که پای من ببوسینیابی بوسه گل را بوسه دادی
۴
بدان لب‌ها که بوی گل گرفته‌ستنیابی بوسه گرچه اوستادی
صفحهٔ ۱ از ۲