خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که با ما می کند بیگانگیمعنی بیگانه می دانیم ما
۲
نه فلک را گرد آن شمع طرازجوشش پروانه می دانیم ما
۳
از دو عالم گرچه بیرون رفته‌ایمخویش را در خانه می دانیم ما
۴
همچو صائب شهپر توفیق راهمت مردانه می دانیم ما
صفحهٔ ۱ از ۴