خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب
۲
زود گردد لطف حق، افتادگان را دستگیرچون به پستی رو گذارد بال و پر می دارد آب
۳
کشتیش را خشکی دریا نمی بندد به خشکاز قناعت هر که در دل چون گهر می دارد آب
۴
بی وصول از گرد هستی پاک گشتن مشکل استتا به دریا بر جبین گرد سفر می دارد آب
صفحهٔ ۱ از ۴