خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۸۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رو نگهداشتن از صاف ضمیران مطلبعیب پوشیدن از آیینه عریان مطلب
۲
تا دلت سرد ز اسباب تعلق نشودآتش از کوچه ما خانه به دوشان مطلب
۳
رقم نام تو بر صفحه آیینه بس استای سکندر ز خدا چشمه حیوان مطلب
۴
آسیای فلک از آب مروت خالی استتا دلت چاک چو گندم نشود نان مطلب
صفحهٔ ۱ از ۲