خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب
۲
سپهر جام بلوری است پر می روشنزمین قلمرو نورست در شب مهتاب
۳
صراحی می گلرنگ، سرو سیمینی استپیاله غبغب حورست در شب مهتاب
۴
زمین ز خنده لبریز مه، نمکدانی استزمانه بر سر شورست در شب مهتاب
صفحهٔ ۱ از ۳