خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شرابتوان مقام مرا یافتن به بوی شراب
۲
گل امید من آن روز رنگ می گیردکه بشنوم ز لب لعل یار، بوی شراب
۳
اگر چه گرد برآورده ام ز میکده هاهنوز در دل من هست آرزوی شراب
۴
ازان به است که صد تشنه را کند سیراباگر به خاک من آرد کسی سبوی شراب
صفحهٔ ۱ از ۴