خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب
۲
بود ز وضع جهان های های گریه منز سنگلاخ فغان ساز می کند سیلاب
۳
مجوی در سفر بی خودی مقام از منکه در محیط، کمر باز می کند سیلاب
۴
شود ز زخم زبان خارخار شوق افزونکه خار را پر پرواز می کند سیلاب
صفحهٔ ۱ از ۳