خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلباز تنگنای جسم برون آ، هوا طلب
۲
در جستجوی خانه در بسته است فیضاز فکر یار غنچه شو آنگه صبا طلب
۳
روشن نمی شود دل تاریک از آفتاباین روشنایی از نفس گرم ما طلب
۴
بیگانه شو ز هر چه به جز گفتگوی اوستدیگر ز ما بیا سخن آشنا طلب
صفحهٔ ۱ از ۳