خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینه شو وصال پری طلعتان طلباول بروب خانه دگر میهمان طلب
۲
گلمیخ آستانه عشق است آفتابهر حاجتی که داری ازین آستان طلب
۳
ایمن ز طبع دزد شدن عین غفلت استاز صحبت سیاه درونان کران طلب
۴
چون سبزه زیر سنگ حوادث چه مانده ای؟همت ز دست و بازوی رطل گران طلب
صفحهٔ ۱ از ۳