خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت
۲
نغمه سنجان چمن را شور من دیوانه ساختبرگ گل را شعله آواز من پروانه ساخت
۳
جوهر عشق آن زمان بر خلق ظاهر شد که حسنذوالفقار شمع از بال و پر پروانه ساخت
۴
از تنور گرم نتوان نان خود را خام بردگرمی هنگامه طفلان مرا دیوانه ساخت
صفحهٔ ۱ از ۴