خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاستخوش همایون طایری زین بیضه فولاد خاست
۲
من که در خاموشی از آیینه می بردم سبقنوخطی دیدم که از هر موی من فریاد خاست
۳
تا دل سنگین شیرین هیچ جا منزل نکردهر شراری کز زبان تیشه فرهاد خاست
۴
ماه بر گردن نهاد از هاله طوق بندگیسرو موزون تو تا از گلشن ایجاد خاست
صفحهٔ ۱ از ۲