خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست
۲
خون شاخ گل به جوش از بلبل پر شور ماستپایکوبان دار از زور می منصور ماست
۳
ما ز تلخی چون شراب تلخ لذت می بریمموج دریای حلاوت نشتر زنبور ماست
۴
گرچه اوج لامکان بسیار دور افتاده استمنزل نقل مکان فکرهای دور ماست
صفحهٔ ۱ از ۴