خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست
۲
هست تا در جام ما یک قطره می، دریا دلیمپشت ما بر کوه باشد تا سبو بر دوش ماست
۳
بر سر خمخانه افلاک، خشت آفتابروز و شب در سیر و دور از باده پر جوش ماست
۴
شمع ایمن کز فروغش کوه صحراگرد شدروزگاری شد که پنهان در ته سرپوش ماست
صفحهٔ ۱ از ۲