خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست
۲
چشم تا وا کرده ایم، از خویش بیرون رفته ایمنقطه آغاز ما همچون شرر انجام ماست
۳
از زبان شکوه ما عیش عالم تلخ شدتلخی کام شکر از تلخی بادام ماست
۴
ما که در بیت الحرام بیخودی داریم رویبادبان کشتی می جامه احرام ماست
صفحهٔ ۱ از ۲