خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حفظ دولت در پریشان کردن سیم و زرستمد احسان رشته شیرازه این دفترست
۲
رتبه ریزش بود بالاتر از اندوختنپیش عارف برگریز از نوبهاران خوشترست
۳
در سراب تشنگی، جوش طراوت می زنمساغر بتخانه ام لبریز آب کوثرست
۴
کار ما را می کند گردون به نام خویشتنسوختن از عود بی پروا و لاف از مجمرست
صفحهٔ ۱ از ۴