خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق پروانه مشرب را چه پروای سرست؟رشته این شمع بی پروا کمند صرصرست
۲
خلق خوش غم های عالم را پریشان می کندچین ابروی غضب شیرازه دردسرست
۳
خیره چشمان را نباشد در حریم حسن راهاز دو چشم شوخ، جای حلقه بیرون درست
۴
روغن از چشم سمندر می کشد آن شعله خویساده دل پروانه ما در غم بال و پرست
صفحهٔ ۱ از ۵