خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرستتا خط بغداد، این جام از سبوی من پرست
۲
نه همین اهل زمین را پایکوبان کرده استخانقاه چرخ هم از هایهوی من پرست
۳
از سر پر شور دارم آسمان را بی قراراین قدح در دور باشد تا کدوی من پرست
۴
گرد پاپوشی رسانیده است هر جا کلک مننافه خاک از نسیم مشکبوی من پرست
صفحهٔ ۱ از ۳