خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۹۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست
۲
گرچه زلف عنبرین پر پیچ و تاب افتاده استپیش ما نازک خیالان آن کمر پیچانترست
۳
نیست هر چند از لباس گل جدایی رنگ راجامه گلرنگ بر اندام او چسبانترست
۴
لطف معنی را لباس لفظ رسوا می کنددر ته پیراهن آن سیمین بدن عریانترست
صفحهٔ ۱ از ۵