خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است
۲
نیست با آیینه روی حرف ما چون طوطیانباعث گفتار ما چشم سخنگویی بس است
۳
بند آهن بر سبکروحان گرانی می کندگردن باریک ما را حلقه مویی بس است
۴
سر به صحرا می دهد شوریدگان را ناله اییک جهان آهوی وحشت دیده را هویی بس است
صفحهٔ ۱ از ۲