خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این ز همت خالی و آن از طبع پر می شوددست عالی زین سبب بهتر ز دست سافل است
۲
چون بود انگور شیرین، باده گردد تلخ ترمی شود دیوانگی کامل، خرد چون کامل است
۳
خرمن بی حاصلان از خوشه پروین گذشتدانه امید صائب همچنان زیر گل است
۴
هر که بر دوش است بارش در تلاش منزل استراحت منزل ندارد هر که بارش بر دل است
صفحهٔ ۱ از ۴