خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ریشه ما در زمین خاکساری محکم استگلبن امید ما در چار موسم خرم است
۲
دامن محشر به فریاد سرشک ما رسدآستین تنگ میدان، گریه ما را کم است
۳
چشم جود از روشنان عالم بالا مداردیده خورشید، محتاج سرشک شبنم است
۴
کاسه همسایه پا دارد، به ما جامی بدهدور شاید بر مراد ما بگردد، عالم است
صفحهٔ ۱ از ۳