خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن استآفرین را در دهان خلق نفرین کردن است
۲
شادی ما غافلان در زیر چرخ سنگدلخنده کبک مست را در چنگ شاهین کردن است
۳
لب به شکر خنده وا کردن درین بستانسراخون خود چون گل حلال دست گلچین کردن است
۴
آرزو را محو از دلهای سنگین ساختنبیستون را ساده از تمثال شیرین کردن است
صفحهٔ ۱ از ۳