خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برون کن سر که جان سرخوشانیفروکن سر ز بام بی‌نشانی
۲
به هر دم رخت مشتاقان خود رابدان سو کش که بس خوش می‌کشانی
۳
که عاشق همچو سیل و تو چو بحریکه عاشق چون قراضه‌ست و تو کانی
۴
سقط‌های چو شکر باز می‌گویکه تو از لعل‌ها در می‌فشانی
صفحهٔ ۱ از ۳