خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
۲
اهل ابرامند محروم از کرامت های عشقبی سؤال آن کس که بخشد، با تقاضا دشمن است
۳
وادی هموار رهرو را کند سر در هواآن که ما را گل فشاند در ته پا دشمن است
۴
باطن روشن ضمیران تیغ صیقل داده ای استوای بر سنگی که با آیینه ما دشمن است
صفحهٔ ۱ از ۴