خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط عنبر بار گردی از بهار حسن اوستخضر کمتر سبزه ای از جویبار حسن اوست
۲
گل که از شبنم گذارد هر سحر عینک به چشمدر کمین مصحف خط غبار حسن اوست
۳
از تماشای خط او چشم روشن می شودسرمه چشم تماشایی غبار حسن اوست
۴
آفتابی کز شفق رخسار در خون شسته استداغ ناخن خورده ای از لاله زار حسن اوست
صفحهٔ ۱ از ۴