خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست
۲
گرچه شکر خنده اش در پرده شرم و حیاستدر دل دریای تلخ آب گهر شیرین ازوست
۳
با دل مجروح ما حاشا که کوتاهی کندآن که خون در ناف آهوی ختا مشکین ازوست
۴
تا چه خواهد کرد یارب با دل بی تاب مابرق جولانی که کوه طور بی تمکین ازوست
صفحهٔ ۱ از ۳