خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تاک بالا دست من بیعت به طوبی بسته استخوشه ام عقد اخوت با ثریا بسته است
۲
در تجرد، رشته واری از تعلق سهل نیستسد آهن سوزنی در راه عیسی بسته است
۳
جنگ دارد گوشه گیری و بلند آوازگیتهمت عزلت به خود بیهوده عنقا بسته است
۴
شور محشر صحبت ما را نمی پاشد ز همموج می شیرازه جمعیت ما بسته است
صفحهٔ ۱ از ۲