خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است
۲
در دل شب عاشقان را حلقه بر در می زندگرد رویش تا خط شبگون به دور افتاده است
۳
شمع در پیراهن فانوس گردیده است آبتا ز رقص آن قامت موزون به دور افتاده است
۴
می کشد خط بر زمین از شرمساری گردباددر بیابانی که این مجنون به دور افتاده است
صفحهٔ ۱ از ۳