خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است
۲
من ندارم طالع از مقصود، ورنه بارهاگل ز مستی تکیه بر زانوی بلبل کرده است
۳
این چه رخسارست، گویا چهره پرداز بهارآب و رنگ صد چمن را صرف یک گل کرده است
۴
جوهر ما از پریشانی نمی آید به چشماز نظر این چشمه را پوشیده سنبل کرده است
صفحهٔ ۱ از ۲