خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است
۲
خار دامنگیر گردد شهپر پرواز منتا محبت جذبه خود خضر را هم کرده است
۳
از پناه خود مرا حاشا که سازد ناامیدآن که چون صحرای محشر بی پناهم کرده است
۴
گر امید ناامیدان برنمی آرد، چراناامید از عالم آن امیدگاهم کرده است؟
صفحهٔ ۱ از ۳