خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده استکز ته هر حلقه خورشید دگر تابان شده است
۲
می مکد چون شمع تا روز جزا انگشت خویشهر که بر خوان وصال او شبی مهمان شده است
۳
آسمان از کهکشان در حلقه زنار اوستناخدا ترسی که ما را رهزن ایمان شده است
۴
از دو عام می برد نظارگی را دیدنشحسن بالا دست این یوسف چه باسامان شده است
صفحهٔ ۱ از ۳