خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است
۲
نام شاهان از اثر در دور می باشد مدامشاهد این گفتگو جامی است کز جم مانده است
۳
بی سخن بر دامن پاکش گواهی می دهدنسخه ای کز روی شرم آلود مریم مانده است
۴
خرد مشمر جرم را کز خوردن گندم به خلدسینه چاکی به فرزندان آدم مانده است
صفحهٔ ۱ از ۲