خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرکشی از قامت آن دلربا زیبنده استمد احسان هر قدر باشد رسا زیبنده است
۲
نقد جان را مصرفی چون خاک پای یار نیستسرو را آب روان در زیر پا زیبنده است
۳
خوشنما باشد شراب لعل در جام بلورپنجه سیمین خوبان را حنا زیبنده است
۴
ماه در ابر تنک جولان دیگر می کندسرو سیمین را قبای ته نما زیبنده است
صفحهٔ ۱ از ۳