خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاکساری از بزرگان جهان زیبنده استبا زمین، افتادگی از آسمان زیبنده است
۲
از شکستن می فزاید رتبه طرف کلاهسر به پیش انداختن از سرکشان زیبنده است
۳
در خزان سهل است با نظارگی حسن سلوکتازه رویی در بهار از باغبان زیبنده است
۴
مغز اگر نرمی کند چندان ندارد تازگیچرب نرمی بیشتر از استخوان زیبنده است
صفحهٔ ۱ از ۴