خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است
۲
تا خط بغداد جامم هست در مد نظرسبحه پندارم به خاک کربلا آسوده است
۳
تا نیاید پا به سنگت، از وطن بیرون میادانه تا در خوشه است از آسیا آسوده است
۴
ما چو خار از هر سر دیوار گردن می کشیمشبنم گستاخ را بنگر کجا آسوده است
صفحهٔ ۱ از ۲