خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسمان از شور دلهای کباب آسوده استکوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است
۲
صبح محشر بی سبب ما را به دیوان می کشدخود حساب از پرسش روز حساب آسوده است
۳
دل نسوزد عشق را بر گریه های آتشینآتش از اشک جگر سوز کباب آسوده است
۴
عشق را پروای چشم عیبجوی نقل نیستاز گزند چشم خفاش، آفتاب آسوده است
صفحهٔ ۱ از ۳