خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است
۲
باده ممزوج می باید دل بیمار راسازگار عاشقان لطف عتاب آلوده است
۳
گل که دامان خود از شبنم نمازی کرده استدر حریم شرم، دامان شراب آلوده است
۴
می زند از شادمانی، جوش می خون در دلمتا که دست و لب به خون این کباب آلوده است؟
صفحهٔ ۱ از ۴