خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است
۲
دامن از خون شهیدان چیدن از انصاف نیستکز شفق خورشید هم دامن به رنگ آلوده است
۳
سعی کن نامی درین عالم به گمنامی برآرورنه هر نامی که هست اینجا به ننگ آلوده است
۴
باده ممزوج می باید دل بیمار راسازگار طبع عاشق صلح جنگ آلوده است
صفحهٔ ۱ از ۳