خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که بزم می پرستان را پریشان چیده استمجلس ارباب دانش را به سامان چیده است
۲
مدت عمر ابد یک آب خوردن بیش نیستخضر خوش هنگامه ای بر آب حیوان چیده است
۳
خار تهمت لازم دامان پاک افتاده استنه همین در مصر این گل ماه کنعان چیده است
۴
آن که می ریزد به خاک راه می را بی دریغجام ما را بر کنار طاق نسیان چیده است
صفحهٔ ۱ از ۳