خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بحث با جاهل ، نه کارِ مردمِ فرزانه استهر که با اطفال می گردد طرف دیوانه است
۲
از شجاعت نیست با نامرد گردیدن طرفروی گردانیدن اینجا حمله مردانه است
۳
از نگاه خیره چشمان پردگی گشته است حسنشمع در فانوس از گستاخی پروانه است
۴
بیغمان از می اگر شادی توقع می کننددردمندان را نظر بر گریه مستانه است
صفحهٔ ۱ از ۳