خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوسه گاه جان ما آخر لب پیمانه استخاک ما چون درد می در گوشه میخانه است
۲
جوش دل می آورد ما خاکساران را به وجدمطرب ما چون خم می از درون خانه است
۳
زاهدان را غافل از حق کرد اوصاف بهشتچشم بند کودکان شیرینی افسانه است
۴
پامنه بیرون ز حد خود، سعادتمند باشنیست کمتر از هما تا جغد در ویرانه است
صفحهٔ ۱ از ۴